Günün sonunda Nova Mall’un ışıklarını arkamda bırakıp eve döndüğümde, önce sessizliği dinlerim. İlıca’nın nemli rüzgârı cildimde dolaşırken telefonumdaki sesli mesajları yavaş yavaş açarım. Birkaç kelime yetiyor, sonra derin bir nefes alıp kendimi o geceye bırakıyorum.
Sorgun’un arka sokaklarından geçerken ayak seslerim yavaşlar. Kumköy’e kadar uzanan yolda, Manavgat Şelalesi’nin uğultusunu hayalimde tekrar tekrar duyarım. O ses bana, fısıltıyla başlayan her buluşmanın nasıl yükseleceğini hatırlatır. Acele etmeden önce konuşuruz; isteklerimi, seninkileri, sınırlarımızı…
Evrenseki’nden geçen arabaların farları pencereden yansırken, kalan saatleri birlikte dolduracağımızı bilirim. Yorgun bir günü tatlı bir fısıltıya dönüştürmek için buradayım.
Comments