Manavgat Şelalesi’nin uğultusu dışarıda kalıyor, ben ise Sorgun’daki odamın geniş camından Side Antik Kenti’nin ışıklarını izlerken dilim yavaş yavaş ısınıyor. Gün boyu plaj havluları arasında geçen bir rutinden sonra, şimdi sıcaklığı tenimde saklıyorum; dudaklarım kıpırdarken misafirimin nefesiyle aynı ritmi yakalıyorum.
Çolaklı’dan ya da Ilıca’dan gelenler, Evrenseki’nde yorgun düşenler… Hepsi aynı şeyi arıyor: ağzımın sıcaklığını, dilimin inatçı ısrarını. Odamın loşluğunda, terlemiş tenlerin birbirine kenetlendiği anlarda sadece o an var; gerisi şehir gürültüsüne karışıyor.
Geceyi en derin yerinde bitiriyorum.
Comments